தலைவர் எம்.கே.ஸ்டாலின் தேர்தலில் தோற்ற நாள் முதல் என் தந்தையும் தாயும் மகிழ்ச்சியாக இல்லை.
என் அம்மா செய்திகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, அதில் ஜோசப் விஜய் என்ற பெயரைக் கேட்டதும், என் அப்பா மன அழுத்தத்தில் இருந்தார்; கோபத்தில் எங்கள் வீட்டு டிவியை உடைத்துவிடவும் செய்தார்.
அவரது பிறப்பிலிருந்து , என் தந்தை தனது வாழ்க்கையின் முக்கியமான காலத்தை கழகத்திற்காக உழைத்தவர்.
தேர்தல் பட்டியல் தயாரிப்பது முதல், வீடு வீடாகச் சென்று மக்களைச் சந்திப்பது வரை, பதவி எதிர்பார்க்காமல் களத்தில் நின்றவர்.
தேர்தலில் போட்டியிட்டதில்லை.
எந்த அதிகாரப் பதவியையும் அனுபவித்ததில்லை.
ஆனால் கழகத்திற்காக உழைப்பதை மட்டும் ஒருபோதும் நிறுத்தியதில்லை.
இன்று அவருக்கு மாரடைப்பு ஏற்பட்டு, காமாட்சி மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்.
இந்த நேரத்தில் ஒரு மகனாக நான் எதிர்பார்த்தது ஒன்றுதான் —
“உங்கள் தந்தை எப்படி இருக்கிறார்?” என்று கேட்கும் ஒரு குரல்.
“நாங்கள் இருக்கிறோம்” என்று சொல்லும் ஒரு கை.
ஆனால் அந்த ஆதரவு எங்கே?
30 ஆண்டுகள் உழைத்த ஒரு தொண்டன் கஷ்டத்தில் இருக்கும்போது, அவருக்குப் பின்னால் நிற்க வேண்டியவர்களே விலகி நிற்கிறார்கள் என்றால், இந்தப் பயணத்தின் அர்த்தம் என்ன?
கட்சியில் பதவி பெற்றவர்கள், அதிகாரத்தை அனுபவித்தவர்கள், வாய்ப்புகளைப் பெற்றவர்கள் இருக்கிறார்கள்.
ஆனால் களத்தில் வியர்வை சிந்திய உண்மையான தொண்டனுக்கு என்ன கிடைத்தது?
என் தந்தைக்கு இத்தனை ஆண்டுகளாக ஒரு கவுன்சிலர் வாய்ப்புகூட கிடைக்கவில்லை.
என் தந்தையின் மூத்த சகோதரர், கன்னியாகுமரியில் கழகத்தின் கடினமான காலங்களில் மாவட்டச் செயலாளராக இருந்தவர். MISA காலத்தில் கழகத்தினர் தாக்கப்பட்டு, அடக்குமுறையை எதிர்கொண்ட அந்தக் காலத்திலும் குடும்பம் கழகத்தோடு நின்றது.
அந்த வரலாற்றைச் சுமந்து வந்த குடும்பம் நாங்கள்.
ஆனால் இன்று, என் தந்தை மருத்துவமனையில் உயிருக்கு போராடிக் கொண்டிருக்கும்போது, “உடன்பிறப்பு” என்ற வார்த்தை எங்கே போய்விட்டது?
தேர்தல் காலங்களில் நான் என் கடின உழைப்பில் சம்பாதித்த பணத்தைக் கூட செலவு செய்தேன்.
என் அம்மாவுடன் வீடு வீடாக துண்டுப் பிரசுரம் கொடுக்க வந்த பெண்களுக்கு என் சொந்த பணத்தில் உதவியிருக்கிறேன்.
கழகத்திற்காக என்னால் முடிந்ததைச் செய்திருக்கிறேன், பல்லாவரம் தொகுதியில் எந்த சட்டமன்ற வேட்பாளரோ அல்லது முதலியார் சாதி வெரி மாவட்டச் செயலாளரோ பிரச்சாரத்தின் தினசரி செலவுகளைச் செலுத்தவில்லை.
ஆனால் இன்று புரிகிறது…
கட்சி என்பது கொடியும், சின்னமும் மட்டும் அல்ல.
கஷ்டத்தில் ஒருவருக்கொருவர் துணையாக நிற்பதுதான் உண்மையான இயக்கம்.
அதுதான் உடன்பிறப்பு.
அந்த அடிப்படை உணர்வே இல்லாமல் போனால், கருப்பு-சிவப்பு கொடியை கையில் பிடித்திருப்பதில் மட்டும் என்ன பெருமை?
எனவே, இன்றுடன் ஒரு முடிவை எடுக்கிறேன்.
என் தந்தையையோ, என் தாயையையோ, இனி என்னையையோ இந்தக் கட்சிக்காக உழைக்க நான் அனுமதிக்கப் போவதில்லை.
இது கோபத்தில் எடுக்கப்பட்ட முடிவு அல்ல.
இது முப்பது பார்த்த அனுபவத்தின் வலி.
இது ஒரு மகனாக என் தந்தையை மருத்துவமனையில் பார்த்தபோது ஏற்பட்ட ஏமாற்றம்.
இது நம்பிக்கை வைத்த ஒரு குடும்பத்தின் மனவேதனை.
நான் கழகத்தை விட்டு விலகுகிறேன்.
ஆனால் ஒரு விஷயம் மட்டும் மாறாது.
என் ஆன்மா வாழும் வரை கருப்பு–சிவப்பு நிறங்கள் என் மனதில் இருக்கும்.
அந்த நிறங்களை நான் வெறுக்கவில்லை.
அந்தக் கொள்கைகளை நான் மறக்கவில்லை.
நான் கேள்வி கேட்பது, அந்தக் கொள்கைகளை வாழ்வில் நடைமுறைப்படுத்துகிறோம் என்று சொல்லிக்கொண்டு, கஷ்டத்தில் இருக்கும் ஒரு தொண்டனைத் தனியாக விட்டுவிடும் அரசியலைத்தான்.
எனவே அரசியலில் இருப்பவர்களிடம் என் வேண்டுகோள்:
என் தந்தையைப் போல இருக்காதீர்கள்.
நேர்மையாக உழைத்தால் மட்டும் போதாது என்று இந்த அரசியல் எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்திருக்கிறது.
உங்கள் உழைப்பையும், உங்கள் பணத்தையும், உங்கள் குடும்பத்தின் நேரத்தையும் யாருக்காக செலவிடுகிறீர்கள் என்று யோசியுங்கள்.
பதவி கிடைக்கும் என்று நம்பி உங்கள் குடும்பத்தை இழக்காதீர்கள்.
அங்கீகாரம் கிடைக்கும் என்று நம்பி உங்கள் வாழ்க்கையைத் தொலைக்காதீர்கள்.
கட்சிகள் மாறலாம்.
பதவிகள் மாறலாம்.
முகங்கள் மாறலாம்.
ஆனால் உங்கள் குடும்பம் மட்டும் உங்களோடு இருக்க வேண்டும்.
என் தந்தை வாழ்நாள் முழுவதும் கழகத்திற்காக உழைத்தார்.
இன்று, அவர் மருத்துவமனையில் இருக்கிறார்.
இனி அவரது பக்கம் நிற்பது என் கடமை.
என் தாயின் பக்கம் நிற்பது என் கடமை.
என் குடும்பத்தைப் பார்த்துக்கொள்வது என் கடமை.
இதுவரை கொடுத்த அனைத்திற்கும் நன்றி.
நாங்கள் இனி அரசியலுக்காக அல்ல — எங்கள் வாழ்க்கைக்காக வாழப் போகிறோம்.
கருப்பு–சிவப்பு என் மனதில் என்றும் இருக்கும்.
ஆனால்…
நாங்கள் இனி “உடன்பிறப்பு” என்று அழைக்கப்பட வேண்டியவர்கள் அல்ல.
நாங்கள் எங்கள் குடும்பத்திற்காக நிற்கும் மனிதர்கள்.
இன்றிலிருந்து நானும் என் குடும்பத்தினரும் திமுகவிலிருந்து விலகியே இருப்போம் .
— ஒரு தொண்டனின் மகன்
