30 கோடி மக்களைக் கொண்ட பரந்த இந்தியாவை, வெறும் 1,200 பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள் எவ்விதப் பெரும் தடையுமின்றி எவ்வாறு ஆட்சி செய்தனர் என்பது இன்றுவரை புரியாத புதிராகவே உள்ளது.
பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யம் தங்களது ஆயுத பலத்தையோ அல்லது சொந்த நாட்டு வீரர்களின் பெருந்திரளான எண்ணிக்கையையோ நம்பி இந்த ஆட்சியை நடத்தவில்லை;
மாறாக, இந்தியர்களைக் கொண்டே இந்தியாவை நிர்வகிக்கும் ஒரு நுட்பமான, மறைமுக ஒடுக்குமுறை அமைப்பைத் திறம்பட உருவாக்கினார்கள்.
1857-ஆம் ஆண்டு வெடித்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க Rebellion என அழைக்கப்படும் சிப்பாய் கிளர்ச்சி, பிரிட்டிஷ் பேரரசின் அடித்தளத்தையே உலுக்கியது.
அந்த கிளர்ச்சியில் இருந்து ஆங்கிலேயர்கள் முறையான பாடம் கற்றுக்கொண்டனர்.
இதன் தீவிரத்தை உணர்ந்த பிரிட்டிஷ் அரசு, நேரடித் தற்காப்பு முறைகளைக் தாண்டி ஆழமானதொரு நிர்வாகக் கட்டமைப்பை உருவாக்கத் திட்டமிட்டது.
அதன் விளைவாக உருவானதுதான் Indian Civil Service – (ICS).
இந்த சட்டத்தின் கீழ், வெறும் 1,200 நிர்வாகிகள் மட்டுமே சுமார் 30 கோடி குடிமக்களைக் கட்டுப்படுத்தினர்.
சராசரியாக ஒவ்வொரு பிரிட்டிஷ் அதிகாரியும் கிட்டத்தட்ட 3 லட்சத்திற்கும் அதிகமான மக்களை நிர்வகிக்கும் பொறுப்பில் இருந்தனர்.
இதனை அவர்கள் “Steel Frame of Empire “என்று பெருமையாக அழைத்தனர்.
இந்தப் பொறிமுறை எவ்வாறு செயல்பட்டது பார்ப்போம்.
1835-ஆம் ஆண்டில் தாமஸ் பாபிங்டன் மெக்காலை (Thomas Babington Macaulay) பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்றத்தில் சமர்ப்பித்த கல்வி அறிக்கை (Macaulay’s Minute on Education), ஒன்றை சமர்ப்பித்தார்.
அந்த அறிக்கை இந்தியாவின் வரலாற்றில் ஒரு பெரிய திருப்புமுனையாகவும், அதே சமயம் மிக ஆழமான பாதிப்பை ஏற்படுத்திய ஒரு நிகழ்வாகவும் பார்க்கப்படுகிறது.
ஆங்கிலேயர்கள் இந்தியாவை வெறும் ராணுவ பலத்தால் மட்டுமே ஆட்சி செய்ய முடியாது என்பதை உணர்ந்திருந்தனர்; அதற்கு இந்தியர்களின் மனங்களையும் சிந்தனைகளையும் மாற்ற வேண்டும் என்பதை அவர்கள் உறுதியாக நம்பினர்.
அந்த இலக்கை அடைய Macaulay உருவாக்கிய தந்திரம்தான் இந்தப் புதிய கல்வி முறை.
“இரத்தத்திலும் நிறத்திலும் இந்தியர்களாகவும், ஆனால் விருப்பம், கருத்து, ஒழுக்கம் மற்றும் அறிவில் ஆங்கிலேயர்களாகவும் இருக்கக்கூடிய ஒரு வகுப்பை (Class of persons) நாம் உருவாக்க வேண்டும்.” என்பது அவரின் புகழ் பெற்ற வரிகள்.
இதன் உண்மையான நோக்கம் என்னவென்றால்:
பிரிட்டிஷ் காரருக்கும் இந்தியக் குடிமக்களுக்கும் இடையே பாலமாகச் செயல்படக்கூடிய ஒரு கூட்டத்தைப் உருவாக்குவது.
இந்தியர்களின் பாரம்பரியக் கல்வி, அறிவியல், சமஸ்கிருதம் மற்றும் பாரசீகக் கல்வி முறைகளை அநாகரிகமானவை என்று முத்திரை குத்தி, ஆங்கிலக் கல்வியே உயர்ந்தது என்ற எண்ணத்தை அவர்கள் மனதில் விதைப்பது.
இந்தக் கொள்கை நடைமுறைப்படுத்தப்பட்ட பிறகு, இந்தியா முழுவதும் ஆங்கில வழிப் பள்ளிகளும் கல்லூரிகளும் தீவிரமாக நிறுவப்பட்டன.
ஆனால், இந்தக்கல்வி முறை அனைவருக்கும் இலவசமாக அறிவு வழங்கும் நோக்கில் உருவாக்கப்படவில்லை.
பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யத்தின் மிகப்பெரிய நிர்வாகத்தை நடத்த இங்கிலாந்திலிருந்து லட்சக்கணக்கில் அதிகாரிகளை அழைத்து வருவது சாத்தியமற்றது மற்றும் அதிகச் செலவு ஏற்படுத்தக் கூடியது.
மிகக் குறைந்த ஊதியத்தில் பிரிட்டிஷ் சட்டங்களையும் விதிமுறைகளையும் புரிந்து கொண்டு, ஆங்கிலேயர்களின் நலனுக்காகவே கோப்புகளில் கையெழுத்திடும் ஒரு படித்த வர்க்கத்தை உருவாக்குவதே இதன் நேரடி நோக்கமாகும்.
இந்தக் கல்வி முறை இந்தியர்களைத் தங்களது சொந்த வேர்களிலிருந்து அறுத்து எறிந்தது:
இந்தியத் பாரம்பரியக் கலைகள், தத்துவங்கள் மற்றும் அறிவியல் மீது ஒரு தாழ்வு மனப்பான்மையை இது உருவாக்கியது.
ஆங்கிலேயர்களின் கலாச்சாரம், நாகரிகம் மற்றும் சிந்தனை முறையே நவீன உலகிற்கான ஒரே வழி என்ற மாயை கட்டமைக்கப்பட்டது.
தங்களது சொந்த மொழிகளை விட ஆங்கிலத்தையே உயர்ந்ததாகக் கருதவும், வெள்ளைக்காரர்களின் நிர்வாக முறையையே சிறந்ததாக ஏற்றுக்கொள்ளவும் ஒரு முழு தலைமுறை இந்தப் பள்ளிகள் மூலம் பயிற்றுவிக்கப்பட்டது.
அதில் பயின்ற அனைவரும் பிரிட்டனின் சாம்ராஜ்யத்தை பிரிட்டனுக்காகவே நிர்வகிக்கப் பயிற்சி பெற்றனர்.
1857 கிளர்ச்சிக்குப் பிறகு ஆங்கிலேயர்கள் வகுத்த மிக முக்கியமான இராணுவ உத்தி, இந்திய சமூகத்தை சாதி மற்றும் இனவாரியாகப் பிரிப்பதாகும்.
சீக்கியர்கள், கூர்க்காக்கள், பஞ்சாபிகள் மற்றும் பலுச்சிகள் போன்ற சில குறிப்பிட்ட சமூகக் குழுக்களை “இயற்கையாகவே போர்க்குணமும் விசுவாசமும் மிக்கவர்கள்” என்று ஆங்கிலேயர்கள் சான்றிதழ் அளித்தனர். இவர்களைப் பிரத்யேகமாக ‘போர்க்குணமிக்க சாதிகள்’ என வகைப்படுத்தினர்.
இந்தக் குழுக்களைப் பயன்படுத்தி இந்தியாவின் பிற பகுதி மக்களிடையே எழுந்த தேசிய எழுச்சிகளையும் எதிர்ப்புகளையும் ஒடுக்கினர். குறைந்த ஊதியத்திற்குப் பணிபுரிந்த இந்தியக் காவலர்களும் வீரர்களும், தங்களது சொந்த நாட்டு மக்களையே ஒடுக்கும் ஆயுதங்களாகப் பயன்படுத்தப்பட்டனர்.
இந்தியா போன்ற பரந்த, பல கோடிக்கக்கான மக்கள் தொகையைக் கொண்ட ஒரு நாட்டை முழுவதுமாக நேரடி இராணுவப் போர் மூலம் ஒடுக்குவது என்பது பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்திய கம்பெனிக்கும், பின்னர் பிரிட்டிஷ் அரசுக்கும் எளிதான காரியமாக இருந்திருக்காது.
அதற்குப் பொருளாதார ரீதியாகவும் அரசியல் ரீதியாகவும் மிக்ப்பெரிய விலை கொடுக்க வேண்டியிருந்திருக்கும்.
இந்தத் தேவையற்ற சிரமங்களைத் தவிர்ப்பதற்காக ஆங்கிலேயர்கள் கையாண்ட மிகச்சிறந்த மற்றும் தந்திரமான அரசியல் தந்திரம்தான் சமஸ்தானங்களின் மறைமுகக் கட்டுப்பாடு (Princely States and Indirect Rule).
இந்தப் பொறிமுறை எவ்வாறு செயல்பட்டது எனில்:
இந்தியாவின் ஒவ்வொரு மூலை முடுக்குக்கும் சென்று போரிடுவது, இலட்சக்கணக்கான வீரர்களைப் பராமரிப்பது, தளவாடங்களை அனுப்புவது போன்றவற்றுக்கு இங்கிலாந்திலிருந்து தொடர்ச்சியாகப் பெருமளவு பணம் தேவைப்பட்டிருக்கும்.
நேரடியாக நாட்டை மொத்தமாகக் கைப்பற்றி வெளிநாட்டு மன்னர்கள் ஆட்சி செய்கிறார்கள் என்ற நிலை ஏற்பட்டால், இந்தியா முழுவதும் ஒரே நேரத்தில் பாரிய ஆயுதக் கிளர்ச்சிகள் வெடிக்க சாத்தியங்கள் உண்டு.
இத்தகைய இடர்களைத் தவிர்க்க, பிரிட்டிஷார் ஒரு புத்திசாலித்தனமான குறுக்குவழியைக் கண்டுபிடித்தனர்: “நாம் நாட்டை நாம் ஆளத் தேவையில்லை; ஆள்பவர்களை நாம் கட்டுப்படுத்தினால் போதும்.”
பிரிட்டிஷ் இந்தியா முழுவதும் சுமார் 560-க்கும் மேற்பட்ட சிறிய மற்றும் பெரிய சமஸ்தானங்கள் (Princely States) இருந்தன. மைசூர், ஹைதராபாத், குவாலியர், ராஜபுதனப் பகுதிகள் எனப் பல சிற்றரசுகள் பரந்து விரிந்திருந்தன.
இந்த இளவரசர்கள் தங்கள் மகுடங்களையும் பாரம்பரிய அரச உரிமைகளையும் தக்கவைத்துக்கொள்ள ஆங்கிலேயர்கள் அனுமதித்தனர். ஆனால், அதற்கு ஒரே ஒரு கடுமையான நிபந்தனை விதிக்கப்பட்டது: பிரிட்டிஷ் மகுடத்திற்குத் (British Crown) தடையற்ற மற்றும் முழுமையான விசுவாசம்.
பிரிட்டிஷ் பேரரசே அவர்களது உச்சத் தலைமையாக (Paramount Power) இருக்கும்.
மன்னர்கள் அரண்மனைகளில் ராஜ உடைகளுடன் அரியணையில் அமர்ந்து கொண்டிருந்தாலும், அரசின் உண்மையான நிர்வாகம் மற்றும் வெளியுறவுக் கொள்கைகள் அனைத்தும் ஆங்கிலேயர்களின் கைகளில்தான் இருந்தன.
ஒவ்வொரு முக்கிய சமஸ்தானத்தின் தலைநகரத்திலும் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தால் ஒரு ‘அரசியல் முகவர்’ (British Resident) அல்லது அதிகாரி நியமிக்கப்பட்டார். இவர் அந்த நாட்டின் பிரதம மந்திரியைப் போலவும், மேலாளரைப் போலவும் மறைமுகமாகச் செயல்பட்டார்.
மன்னர்கள் தன்னிச்சையாக எந்த முடிவையும் எடுக்க முடியாது. பிரிட்டிஷ் நலன்களுக்கு எதிராக யாராவது செயல்பட்டால், அந்த மன்னரைக் பதவியிலிருந்து நீக்கும் (Depose) அதிகாரம் ஆங்கிலேயர்களிடம் இருந்தது.
இந்த முறை மூலமாகப் பிரிட்டன் இரண்டு மாபெரும் நன்மைகளைப் பெற்றது:
இந்தியர்களை இந்திய மன்னர்களே ஆட்சி செய்வதால், பொதுமக்கள் ஆங்கிலேயர்களை நேரான எதிரிகளாகக் கருதவில்லை; மாறாகத் தங்கள் சொந்த மன்னர்களையே பகைவர்களாக பார்த்துக் கொண்டனர். இதனால் மக்கள் புரட்சி கணிசமாகக் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது.
நேரடிப் போர் செலவுகள் ஏதுமின்றி, அந்தந்த சமஸ்தானங்களின் வரி வருவாயும், இயற்கை வளங்களும் (தங்கம், நிலக்கரி, விவசாயப் பொருட்கள்) பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யத்தின் பொருளாதாரத்தை வளப்படுத்தத் தடையின்றிப் பயன்படுத்தப்பட்டன.
இந்தியா முழுவதையும் ஒரே ராணுவத்தின் கீழ் வாள் முனையில் அடக்குவதற்குப் பதிலாக, உள்ளூர் மன்னர்களைத் தங்களது ‘பொம்மைகளாக’ மாற்றி, அவர்களின் தோள்களின் மீது பீரங்கியை வைத்துக்கொண்டு ஒட்டுமொத்த தேசத்தையும் பிரிட்டிஷார் பொருளாதார ரீதியாகச் சூறையாடியதற்குக் காரணம் இந்த மறைமுக ஆட்சிமுறையே.
1930-ஆம் ஆண்டில், காந்தியடிகள் உப்புச் சத்தியாகிரகத்திற்குத் தலைமை தாங்கினார்.
ஆயிரக்கணக்கான இந்தியர்கள் அமைதியாகக் கடலை நோக்கி நடைபயணம் மேற்கொண்டனர்.
ஆனால், பிரிட்டனால் பயிற்சி பெற்று, ஊதியம் வழங்கப்பட்டு, கட்டளையிடப்பட்ட இந்தியக் காவல்துறைதான் அந்த அமைதியான மக்கள் மீதும் லத்திக் கம்புகளால் கொடூரத் தாக்குதலை நடத்தியது.
ஆங்கிலேயர்கள் நேரடியாகக் களத்தில் நிற்க வேண்டிய அவசியமே அங்கு ஏற்படவில்லை.
பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யம் இந்தியாவை விட்டு வெளியேறிய பின்னரும், அவர்கள் விட்டுச்சென்ற நிர்வாக மற்றும் பொருளாதாரத் தாக்கங்கள் இன்றும் தொடர்கின்றன.
பிரிட்டிஷ் காலனித்துவ காலத்தில் இந்தியாவில் இருந்து இங்கிலாந்திற்கு கடத்தப்பட்ட செல்வத்தின் மதிப்பு இன்றைய மதிப்பில் தோராயமாக 45 லட்சம் கோடி அமெரிக்க டாலர்கள் (45 Trillion Dollars) என கணக்கிடப்பட்டுள்ளன.
பிரிட்டிஷாரின் முறையற்ற வரி விதிப்பு, உணவுப் பொருட்களை வெளிநாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்யும் கொள்கை (வெள்ளையர்களின் வணிக லாபத்திற்காக), மற்றும் முறையான பேரிடர் மேலாண்மை இன்மை ஆகியவற்றால் இந்தியாவில் மாபெரும் பஞ்சங்கள் உருவாக்கப்பட்டன.
குறிப்பாக 1943-ஆம் ஆண்டின் Bengal Famine உட்பட பல கொடூரப் பஞ்சங்களில் கோடிக்கணக்கான இந்தியர்கள் பசி மற்றும் நோயால் மாண்டனர்.
ஆனாலும், இந்த ஒடுக்குமுறை மற்றும் சுரண்டல் இயந்திரம் இங்கிலாந்திலிருந்து நேரடியாக இயக்கப்படத் தேவையில்லை; அது இந்தியாவிற்குள்ளேயே தானாக இயங்கும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது.
1947-ஆம் ஆண்டில் இந்தியா அரசியல் ரீதியாகச் சுதந்திரம் அடைந்தபோது, பிரிட்டிஷ் கொடி இறக்கப்பட்டு மூவர்ணக் கொடி ஏற்றப்பட்டது. ஆனால், அந்த நாட்டை நிர்வகிக்கும் அடிப்படையான நிர்வாகக் கட்டமைப்பு மாற்றப்படவில்லை.
ஆங்கிலேயர்களால் உருவாக்கப்பட்டு இந்தியர்களை அடக்கப் பயன்படுத்தப்பட்ட ‘இந்திய குடிமைப் பணி’ (Indian Civil Service – ICS) என்ற இரும்புச் சட்டம், அப்படியே ‘இந்திய ஆட்சிப் பணி’ (Indian Administrative Service – IAS) என்று பெயர் மாற்றம் பெற்றது.
அதிகார வர்க்கத்தின் கட்டமைப்பு, தேர்வு முறைகள், மேலாதிக்க மனப்பான்மை மற்றும் பொதுமக்கள் மீதான அதிகாரம் செலுத்தும் bureaucratic hierarchy ஆகியவை இன்றும் அப்படியே தொடர்கின்றன.
பிரிட்டிஷ் பேரரசு ராணுவ ரீதியாக இந்தியாவைவிட்டு வெளியேறிவிட்டாலும், அவர்கள் விட்டுச்சென்ற காலனித்துவ நிர்வாக முறை ஒருபோதும் இந்தியாவை விட்டுச் செல்லவில்லை.
1,200 பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள் 30 கோடி மக்களைக் கட்டுப்படுத்திய அந்த மூலக்கட்டமைப்பு, இன்றும் இந்தியாவின் நவீன ஜனநாயக நிர்வாக அமைப்பின் ஆழத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தி வருகிறது என்பதே மறுக்க முடியாத வரலாற்று உண்மையாகும்.
மொத்தத்தில் மாப்பிள்ளை இந்தியாதான்… ஆனால் சட்டை என்னவோ பிரிட்டனுடையது.
